Cele Bezpieki.

Niewielkie muzeum przedstawiające trudny okres naszej historii związanej z pierwszymi latami po drugiej wojnie światowej. Celowo nie używam "po odzyskaniu niepodległości", bo tutaj zdania zależą od punktu widzenia i rozumienia historii, w którą Polska została wplątana po spotkaniach w Teheranie i Jałcie. Historii, która musiała zostać opowiedziana, choć jest trudna do opisania słowami. Historii niezrozumiałej dla wielu. Upraszczanej. Wypieranej z pamięci. Historii, która poraża swoim okrucieństwem. To, co jest tam opisane i przedstawione na tablicach, w napisach wyrytych przez byłych więźniów na ścianach, i co znalazło się we wspomnieniach tych, którzy jakimś cudem to przeżyli - aż trudno uwierzyć. Moja wizyta trwała około 45 minut i była to podróż w przeszłość, którą wszyscy powinni odbyć, żebyśmy nigdy nie mieli powtórki tych wydarzeń. Żebyśmy wyciągnęli lekcję z historii.

Muzeum zajmuje pomieszczenia byłego aresztu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i samo w sobie jest eksponatem. W miejscu, gdzie kiedyś po cichu mordowani byli opozycjoniści władz komunistycznych, teraz pielęgnuje się pamięć o nich. Ekspozycja przybliża historię i realia opozycji w czasach tuż po II WŚ, przedstawia sylwetki znanych i mniej znanych działaczy politycznych, kładzie nacisk na brutalność i bezprawie panujące wówczas w organach, które powinny sprawować opiekę nad obywatelami. Zwiedzając można odczytać autentyczne wiadomości pisane przez więźniów na ścianach cel, poznać ich historie, powody aresztowania, przebieg pobytu w tym miejscu kaźni i myśli, które im towarzyszyły.

Szczerze polecam każdemu kogo interesuje historia oraz okres powojenny. Historie takich osób jak Witold Pilecki, Nil czy Łupaszka, mają tutaj swój ciąg dalszy po okresie II wojny światowej. Polecam zwiedzanie z przewodnikiem. Rozmawialiśmy z bardzo miłym, sympatycznym Panem, o ogromnej wiedzy. Bardzo ciekawie opowiadał, zachęcająco. Odpowiedni człowiek w odpowiednim miejscu. Samo miejsce otwiera oczy, i pokazuje co przechodzili więźniowie. Z całego serca polecam. Muzeum znajduje się na rogu koszykowej i św. Teresy. W ministerstwie sprawiedliwości. Bilety trzeba kupić przez internet, zadzwonić, i poczekać aż pracownik/ przewodnik przyjdzie otworzyć.

Ekspozycja mieści się w budynku przy Al. Ujazdowskich 11 (dojście od ul. św. Teresy). W czasie wojny budynek zajęła niemiecką policja kryminalna, urządzając w piwnicach cele więzienne. Po wojnie obiekt przejęło Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, które w piwnicach zorganizowało areszt śledczy. Więziono tu wiele osób oskarżonych o działalność antykomunistyczną. Ekspozycja ciekawa, chociaż przygnębiająca. Bilety należy kupić online na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego, w poniedziałek wejście bezpłatne. Aby wejść do pomieszczeń muzeum, przy wejściu należy skorzystać z domofonu.

Niesamowite miejsce i historia. Można zobaczyć nieduże więzienie, w którym byli przetrzymywani i torturowani przeciwnicy reżimu oraz poznać historię Polski od końca wojny do wstąpienia do Unii Europejskiej. Są też szokujące relacje ofiar oraz ostatnie listy do rodzin niektórych osób skazanych na śmierć. Jest dużo tekstu, tuzin pokojów z wyposażeniem muzealnym i kilka nagrań audio. Mimo to nie nudzi się. Brakuje niestety pozostałego wyposażenia z przeszłości, np. pryczy.

Każdemu bardzo polecam to muzeum, zwłaszcza po wizycie w Muzeum Powstania Warszawiego. Stanowi takie dopełnienie i pokazuje jak wyglądały historie tych którzy przeżyli Powstanie i przyszło im żyć w powojennej ludowej rzeczywistości. Mimo że nie ma tam zbyt wielu interaktywnych elementów i większość zwiedzania polega na czytaniu to nawet nie zauważyłem jak szybko zleciały dwie godziny które tam spędziłem.

Choć muzeum jest na uboczu, lekko schowane powinno stać się punktem obowiązkowym nie tylko dla wszystkich pasjonatów współczesnej historii, ale również dla każdego ucznia szkoły średniej. Niezwykle mocne w przekazie brutalnej historii Polski i walki z polskim patriotyzmem. Zwiedzać należy z przewodnikiem żeby dokładnie zrozumieć wstrząsającą historię tego miejsca.

To jakby filia Muzeum Powstania Warszawskiego. Merytoryczna i ciekawa ekspozycja przedstawia smutny los bohaterów w powojennej Polsce. Skazani na kazamaty, męczeni, torturowani w właśnie w takich miejscach jak to... Taki los od zawsze proponował i do dziś proponuje nam "ruski mir". Warto zobaczyć, by pamiętać, czym grozi czerwona zaraza...

Miejsce w 100% warte odwiedzenia, możliwość odwiedzenia miejsc prawdziwych, przerażających wydarzeń jest niesamowita. Obiekt zwiedzałam sama, nie było innych zwiedzających, co spowodowało, ze mogłam bardziej skupić się na ekspozycji, jednocześnie mocniej ją przeżywając. Na dokładne zwiedzenie wystarczy ok. 80 minut. Bilety tylko online!

Bardzo ciekawe miejsce. Brawo dla przewodnika (Lana ktory jak mowi jest juz na emeryturze) ktory opowiada historię tego miejsca tak jakby sam był tam wieziony!!! Polecam